SES: BEYAZ, BİRAZ MAVİ

necatigil: İşte yine o sıtma.

sonra şu iki gövdeli ağaç bahçendeki: kökten söküp
değiştirdin beni. toprağıma alışmıştım, bekledim
yelkenlilerini gecenin, karanlığında incileri kımıldıyordu gözlerinin: aldanıp çok bekledim.
dalgacıklarını
usulca bana gönderdiğin sulara eğildim. serinledim.
onlar çekildi, ben devrilmedim.

adacıklarının en büyüğünde ayak sesleri. gerçekten
geldiler. yıllar sonra, bu kez –.
sen(deydin). sen din, güvenme incilerine! hem ben
habersizdim. gizlenirdim. sen de geldin.

sonra rüzgâr merdivenlerini indin, yukarı
seslendin: beyazsın, birazın mavi!

geriledim. taze asfalt, dumanlı
resimde yanakların ne belirgin.
buharlaşan benzim. beni
çözemezsin. aslında sadece kahverengi.
ölümlerin bana açtığı çatlaklardan ilk
sen belirdin. ben eskimiştim. şiirler, ısı
ve gizli bahçelerin.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

Yazar: Aykut Karsu.

Şiir yoruma kapalıdır.